Shapes Island update
door Engelbert Balkenbrij op vrijdag 25 november 2011
In deze kleine periode van rust tussen opdrachten door ben ik weer hard bezig met het krabbelen aan mijn kinderserie Shapes Island. Het storyboard voor de pilot-aflevering ligt er al een poosje, dus het is hoog tijd om de boel uit te gaan werken. Stukje bij beetje begint de pilot vorm te krijgen. Ziehier een still, zelf ingekleurd(grote jongen) en wegens gedeeltelijke kleurenblindheid gebruik gemaakt van felle kleurtjes.
Dat dus, alleen dan bewegend. Denk aan SpongeBob meets Ren & Stimpy meets Purno de Purno, of zoiets...
Blender filmproject Mango
door Karel Napoleon op maandag 14 november 2011
Hoewel de korte animatiefilm Sintel alweer ruim een jaar geleden gereleased is, kwam ik hem onlangs pas voor het eerst tegen. Goed ja, ik zit dan ook af en toe met mijn kop op een andere planeet. Sintel is de derde film die geïnitieerd is door de van origine Nederlandse Blender Foundation, verantwoordelijk voor het opensource 3D modelling en animatie softwarepakket Blender. Hoewel de vertelling soms wat rommelig is, zijn de actie-sequenties wel erg strak geregisseerd. Het zijn echter vooral de animaties die indruk wekken. Dit is dus mogelijk met open source software! Gauw kijken:
Kort geleden is de Blender Foundation begonnen aan een nieuw filmproject, nu nog getiteld Project Mango. Deze richt zich niet zozeer op animatie, maar op film en special effects, en wordt een science fiction film die zich afspeelt in onze eigen hoofdstad. Klinkt veelbelovend in mijn oren! Behalve het maken van een gave korte film is het project ook bedoeld om de visual fx workflow in Blender te verbeteren. En daar raak ik nog meer geïnteresseerd. Ik ben al een tijdlang aan het onderzoeken of een volledig open source gedreven post-productie mogelijk is bij kleine filmproducties, en dit kan het zomaar een hele stap dichterbij brengen. Om in de gaten te houden dus!
3D
door Karel Napoleon op donderdag 3 november 2011
Ten tijde van de bioscooprelease van Avatar was er veel te doen omtrent de opkomst van 3D bij films. Het leek een nieuwe gimmick van Hollywood om in de bioscopen nog iets te kunnen bieden dat men niet in hun huiskamer had, aangezien de TV's thuis steeds groter werden en de geluidssystemen beter. Anderen zagen er de volgende stap in de evolutie van de film in en verwachtten dat 2D films later net zo ouderwets zouden voelen als stomme zwart-wit films nu.
Voor mij stond één ding vast: de techniek was nog niet ver genoeg ontwikkeld. Het gaf onrustig beeld, vooral bij veel camerabewegingen en het diepte-effect voelde nog vooral als platte laagjes waarvan sommigen wat dichterbij en anderen wat verderweg gepositioneerd werden.
Onlangs zag ik Kuifje in de bios, in 3D. Tijd om eens te checken of er iets verbeterd is in de tussentijd. Over de film ga ik me niet uitlaten (vooruit, kort dan: SLECHT), met de 3D effecten was iets raars aan de hand. Bij heftige camerabewegingen werd het beeld namelijk niet zozeer onrustig, maar viel de hele diepte weg. Voor mijn gevoel althans. Pas wanneer de camera weer stilstond en rustig twee figuren in beeld had die met mekaar praatten, zag ik de diepte weer.
En op die momenten viel m'n bek open. Wat ziet dat er goed uit! De figuren hebben echt omvang, de achtergrond is echt ver weg. Wonderschoon beeld levert dat op om naar te kijken.
Waarna de volgende vraag natuurlijk is: voegt het behalve esthetiek nou echt iets toe? Ik wil graag geloven dat het de immersie vergroot. En hoe meer immersie, hoe beter, want hoe indrukwekkender een film overkomt. Maar achteraf wordt de immersie toch vooral bepaald door de filmvertelling zelf, en 3D kon de Kuifje film voor mij niet redden. Ik vraag me ook af of films die destijds in de bios zwaar indrukwekkend waren nu nóg indrukwekkender waren geweest als ze in 3D waren uitgekomen (ik denk dan bijvoorbeeld aan The Matrix). Het antwoord hierop is lastig te geven, maar feit is wel dat ik door deze voor- en tegens nog steeds niet overtuigd ben door 3D, maar ook nog steeds wel het potentieel erin zie. Over een jaar nog maar eens checken hoe het ervoor staat.
Bumper BUT Film Festival 2011
door Engelbert Balkenbrij op donderdag 6 oktober 2011
Zoals beloofd, de BUT Bumper! Dit keer meer live-action werk dan animatie. Met Laurence als Screamqueen en onze eigen Ties als de BUT Killer.
Enjoy!
Nederlandse films
door Karel Napoleon op dinsdag 4 oktober 2011
Vorige week vond het Nederlands Film Festival (NFF) plaats, en omdat ik nou eenmaal toch al in Utrecht woon voelde ik me een beetje verplicht erheen te gaan. Daar had ik niet bijster veel zin in. De Nederlandse film is toch iets wat enige weerstand in me opwekt, en ik vroeg me eigenlijk af hoe dat kwam.
In mijn scriptie omschreef ik Hollywood als volgt:
Hollywood is een enorm stelsel van productieketens geworden waarin de machines zo hard doorbulderen dat ze niet zomaar even stop gezet kunnen worden om opnieuw af te stellen. Daarvoor is het een te log apparaat, dat onbestuurbaar lijkt. Het enige wat het dan nog kan doen is zichzelf herhalen zonder nog iets wezenlijks te produceren. Het doet mij denken aan een hond die als een gek rondjes op dezelfde plek rent om zijn eigen staart te pakken te krijgen; en zeg nou zelf, dat is toch geen gezicht?
Vervolgens kon hieruit mijn visie op de Nederlandse film worden afgeleid:
Die hond uit het Hollywood hoofdstuk, dat is een schaap als je naar Nederland kijkt. Een schaap dat niet eens een poging doet zijn staart te pakken, omdat het gezapig naar de Noordzee staart in de richting van Amerika.
Op de een of andere manier is dit idee bij mij blijven hangen. Het idee dat Nederlandse films vaak nogal fake aanvoelen, teveel proberen iets te zijn en daarin pretentieus overkomen. Dat ze vaak last hebben van overbewust acteerwerk (en soms ronduit overacting). En dan ook nog een soort truttigheid uitstralen, waarbij ik gelijk denk aan het vreselijke Keetje Tippel (sorry, Paul). Voor een outsider als ik lijkt de industrie een kliek die te hard probeert hoogstaand drama af te leveren en daarin zichzelf te serieus neemt.
Totdat ik me bedacht dat er eigenlijk best een aantal goede Nederlandse films zijn. Zo ben ik erg fan van Guernsey (van Nanouk Leopold, vorige week nog een Gouden Kalf gewonnen voor Brownian Movement), heb ik veel waardering voor het werk van Alex van Warmerdam, was ik behoorlijk onder de indruk van Kan Door Huid Heen, heb ik stiekem heel hard gelachen om New Kids Turbo en Sint, en vermaak ik me eigenlijk altijd wel met de films van Dick Maas. Blue Bird vind ik schitterend, net als Cloaca en De Poolse Bruid. En op het filmfestival heb ik dus de erg leuke film Bon Voyage gezien, waarin ook nog eens fantastisch geacteerd wordt.
Ik moet mijn statement dus misschien herzien. Ik heb helemaal geen hekel aan Nederlandse films. Ik heb een hekel aan alle poeha omheen grote filmproducties, ongeacht of ze nu van Nederlandse of buitenlandse makelij zijn. En goed, ik heb een hekel aan sommige Nederlandse films. Maar daarmee vallen ze niet allemaal over één kam te scheren. Volgend jaar misschien wat meer tijd uittrekken voor het NFF.