Nederlandse films
door Karel Napoleon op dinsdag 4 oktober 2011
Vorige week vond het Nederlands Film Festival (NFF) plaats, en omdat ik nou eenmaal toch al in Utrecht woon voelde ik me een beetje verplicht erheen te gaan. Daar had ik niet bijster veel zin in. De Nederlandse film is toch iets wat enige weerstand in me opwekt, en ik vroeg me eigenlijk af hoe dat kwam.
In mijn scriptie omschreef ik Hollywood als volgt:
Hollywood is een enorm stelsel van productieketens geworden waarin de machines zo hard doorbulderen dat ze niet zomaar even stop gezet kunnen worden om opnieuw af te stellen. Daarvoor is het een te log apparaat, dat onbestuurbaar lijkt. Het enige wat het dan nog kan doen is zichzelf herhalen zonder nog iets wezenlijks te produceren. Het doet mij denken aan een hond die als een gek rondjes op dezelfde plek rent om zijn eigen staart te pakken te krijgen; en zeg nou zelf, dat is toch geen gezicht?
Vervolgens kon hieruit mijn visie op de Nederlandse film worden afgeleid:
Die hond uit het Hollywood hoofdstuk, dat is een schaap als je naar Nederland kijkt. Een schaap dat niet eens een poging doet zijn staart te pakken, omdat het gezapig naar de Noordzee staart in de richting van Amerika.
Op de een of andere manier is dit idee bij mij blijven hangen. Het idee dat Nederlandse films vaak nogal fake aanvoelen, teveel proberen iets te zijn en daarin pretentieus overkomen. Dat ze vaak last hebben van overbewust acteerwerk (en soms ronduit overacting). En dan ook nog een soort truttigheid uitstralen, waarbij ik gelijk denk aan het vreselijke Keetje Tippel (sorry, Paul). Voor een outsider als ik lijkt de industrie een kliek die te hard probeert hoogstaand drama af te leveren en daarin zichzelf te serieus neemt.
Totdat ik me bedacht dat er eigenlijk best een aantal goede Nederlandse films zijn. Zo ben ik erg fan van Guernsey (van Nanouk Leopold, vorige week nog een Gouden Kalf gewonnen voor Brownian Movement), heb ik veel waardering voor het werk van Alex van Warmerdam, was ik behoorlijk onder de indruk van Kan Door Huid Heen, heb ik stiekem heel hard gelachen om New Kids Turbo en Sint, en vermaak ik me eigenlijk altijd wel met de films van Dick Maas. Blue Bird vind ik schitterend, net als Cloaca en De Poolse Bruid. En op het filmfestival heb ik dus de erg leuke film Bon Voyage gezien, waarin ook nog eens fantastisch geacteerd wordt.
Ik moet mijn statement dus misschien herzien. Ik heb helemaal geen hekel aan Nederlandse films. Ik heb een hekel aan alle poeha omheen grote filmproducties, ongeacht of ze nu van Nederlandse of buitenlandse makelij zijn. En goed, ik heb een hekel aan sommige Nederlandse films. Maar daarmee vallen ze niet allemaal over één kam te scheren. Volgend jaar misschien wat meer tijd uittrekken voor het NFF.